رادیو مدام

مقدمه‌چینی‌ آدم‌ها برای وقتی که دیگر نیستند، عمیق‌ترین محبت‌های توی قلب‌شان را لو می‌دهد. برنامه‌ای که برای دوست‌داشتنی‌های‌شان می‌ریزند، چیزهایی که می‌بخشند، سفارش‌هایی که می‌کنند، رازشان را برملا ...

بیهقی در مجلد دهم تاریخ بیهقی، در ذکر خوارزم، خرافه را این‌طور تعریف می‌کند: «و بیشتر مردم عامّه آنند که باطلِ ممتنع را دوست‌تر دارند.» داستان «قالیچۀ دامن خونی امام» ذکر همین مردم عامه است که باطل ...

این ششمین شماره است که نامه‌های یاسین حجازی به حوری‌خانم را می‌خوانیم. نامۀ این شماره یک راز را برملا می‌کند. راز ارجاعات مصرانه ٔ نویسنده به تاریخ بیهقی و شرح ماجرایش با این پاره‌الماس ناب نثر فارس...

«زرد، قرمز، لاجوردی» در یکی از سیاه‌ترین دوره‌های تاریخ اتفاق می‌افتد. دوره‌ای که دوست‌ داشتن حسین (ع) جرم بود و رفتن به دیدارش مجازات داشت. دُرۀ داستان را اما نمی‌توانند توی حصار کنند. او شبیه همین...

افسانه‌ها میدان عشاق بزرگ‌اند. ما آدم‌های معمولی در آن قصه‌ها جایی نداریم. یک نقطۀ کوچکیم روی بزرگی نقشه و کم ‌و زیاد شدن‌مان فرقی به حال تاریخ نمی‌کند. دغدغه‌های معمولی داریم، در روزمره‌مان خبری از...

بعضی خاطره‌ها کوچک و بزرگ‌‌اند؛ می‌شود و نمی‌شود در چند جمله تعریف‌شان کرد. کوچک‌اند چون به‌ظاهر پررنگ نبوده‌اند و بزرگ‌‌اند چون اثرشان تا سال‌ها روی تن و روح آدمی می‌ماند. چند خط بیشتر نیستند ولی ش...

هر کس جای خودش را در روضه پیدا می‌کند. آینه‌ای که در آن، هر کس درد خود را می‌بیند و اندوه شخصی خودش را از امام تحویل می‌گیرد. اندوهی که از او جداشدنی نیست. این لحظه لزوماً در مجلس روضه و لابه‌لای کل...

حوالی بهمن‌ماه سال پیش، ایدۀ موضوع «حسین (ع)» برای شمارۀ یازدهم مدام مطرح شد، اما به نتیجه‌ی قطعی نرسیدیم. با چند چالش ذهنی مواجه بودیم و صرفِ هم‌زمانی چاپ این شماره با ایام محرم و صفر، نمی‌توانست ق...

من تهران را دوست دارم چون می‌شود درونش گم شد. می‌شود در عین پیدایی، دیده نشد. آدم‌ها معمولاً بی‌دلیل و به‌شکلی غریزی موطن خود را دوست می‌دارند. برای من هم زمان سپری شد تا بفهمم چرا دوستش ‌دارم. من ا...

فاطمه ستوده پرتره‌ای جسورانه از تنهایی پنهان در کلان‌شهر را نشان‌مان می‌دهد. او از زنی نوشته که برای غلبه بر تنهایی عمیق خود، برای یافتن پیوند انسانی در دل تضادهای تهران تلاش می‌کند؛ شهری که بقا، سر...

«قانون پایستگی» داستان مواجهۀ ذهن است با زمان و حافظه و تأملی است بر میل انسان به کنترلِ آنچه ذاتاً از کنترلش خارج است. نعیمه‌سادات کاظمی با وام‌ گرفتن از زبان فیزیک و مفاهیم علمی، داستانی نوشته که ...

.آدم‌ها در یک لحظۀ خاص از زندگی که معمولی به نظر می‌رسد، می‌فهمند که «جز در خانۀ حسین خبری نیست»؛ گویی در میان انبوه بی‌معنای تکرارها، ناگهان نقطۀ اتصالی به معنا پیدا می‌کنند. این لحظه در داستان حسی...

نادر سهرابی از دختری می‌نویسد که با آرزویی بزرگ به تهران می‌آید و برای مدتی همه چیز را از زاویۀ همان آرزو می‌بیند. داستان از دل روزهای عادی، حرف‌ها، نگاه‌ها و مسیرهای شهری جلو می‌رود و تهران را همان...

فاطمه‌سادات موسوی از عدم تعلق به تهران نوشته؛ او رفت‌ و آمد به تهران را شبیه خو گرفتن به یک آدم می‌داند و برای همین پرسه‌زنی‌ در این شهر، ضبط صداها و کتاب‌هایی که به گفتۀ خودش میانجی‌گری می‌کنند، را...

یاسین حجازی این بار از گذشتۀ خودش نوشته و این ویژگی خاص روایت او در این شماره‌ است. از اضطرابی گفته که با شب‌های تهران ادامه دارد. او شب را زیبا نمی‌بیند. شب، این حافظۀ پنهان شهر، برایش دلواپسی می‌آ...

سلمان باهنر تهران را به‌مثابه ساز و کاری روایت می‌کند که آدم‌ها را یا کنار می‌زند یا به سازگاری وامی‌دارد. او می‌گوید ماندن در این شهر بیشتر حاصل دوام آوردن است تا انتخاب آگاهانه. باهنر از روی خشن و...

تهرانِ مدام قرار بود اسفندماه چاپ شود. فایل جلد را برای چاپخانه فرستاده بودیم تا فرایند چاپ جلد و لمینت زودتر شروع شود که دشمن، جنگ را آغاز کرد. روز هشتم جنگ، به سه انبار نفت تهران حمله کردند. فردا ...

کودکی‌کردن سوای کودک‌بودن است. بعضی آدم‌ها کودکی‌کردن بلدند و بعضی نه. در این اپیزود رادیومدام با سوده شبیری درباره‌ی کودکی‌کردن و ظرافت‌هایش گفتگو کرده‌ایم. ...

فیل را در تاریکی شناختن از سخت‌ترین کارهای جهان است؛ اینکه یک گوشه‌اش را نشانت بدهند و تو پی گوشه‌های دیگرش بگردی. در دنیای تربیت، نام این مهارت را می‌گذارند تفکر انتقادی و سمیه حسینی متخصص یاددادن ...

جاهای کمی در جهان هست که آدم از گم‌شدن در آنها نمی‌ترسد و مطمئن است کسی آنجا هست بیش از هر کس دیگر دوستش دارد. این اپیزود رادیومدام درباره‌ی یکی از همین‌جاهاست. ...

این اپیزود از تجربه‌ای کوچک در کودکی شروع می‌شود و بعد سراغ تصاویری می‌رود که متون کهن از کودکی ترسیم کرده‌‌اند؛ تصاویری قدیمی که ردشان هنوز در فهم امروز ما حضور دارد. ...

مسعود فروتن در «ششمی؛ فرشته» از لحظه‌ای نوشته که جهان بازیگوش کودکی، ناگهان با جمله‌ای ساده اما ماندگار روبه‌رو می‌شود: «تو دیگر بزرگ شدی.» جمله‌ای که مرزی نامرئی می‌شود میان بی‌خیالی کودکی و واقعیت...

در «یحیی، خویشاوند عیسی» همه‌ چیز حول حضوری می‌چرخد که دیده نمی‌شود؛ داستان جست‌وجوی کسی که انگار همیشه یک قدم دورتر می‌ماند و فهمیدنش برای دیگران ساده نیست و همین نادیدنی ‌بودن، همه را وامی‌دارد حد...

منصوره مصطفی‌زاده در «کروموزوم کو» نگاهی تازه به کودکی دارد؛ نگاهی که کودکی را از قید سن رها می‌کند و رها بودنِ درونی را جای سن و قد و جثه می‌نشاند. ...

«نشانی‌های دقیق از گم‌شدگان» با زبانی ساده و خودمانی و قصه‌هایی سرراست از ترس بزرگ دنیای کودکان می‌گوید. طوری که بعد از خواندن و تمام شدنش میان اضطراب و لذت بلاتکلیف می‌مانید. ...

اطراف ما پر است از تصویر آرام و خوش‌رنگ از کودکی. تصویرهایی پر از شادی و خاطره‌های شیرین و صلح و دوستی. «وینگوی نوشه» این تصویر را کنار می‌گذارد و تصویر دیگری از کودکی نشان‌مان می‌دهد. تصویری که در ...

هر جای دنیا که باشیم، آرامش را در نزدیکی بچه‌ها پیدا می‌کنیم؛ همان لحظه‌های کوچکی که صدای‌شان یا فقط بودن‌شان از سختی‌ها کم می‌کند و دنیا را قابل ‌تحمل‌تر می‌سازد. ساناز قنواتی در «جایی میان شراب و ...

مرضیه اعتمادی در «ذکر یونسیه در جزیرۀ ایستر» از بازی با‌ کودکی نوشته که با محدودیت‌هایش جهان خودش را می‌سازد؛ از لحظاتی که در عین سادگی ماندگارند و واقعی. ...

آذردخت بهرامی در «تابلوی اول، تابلوی دوم» از راه رفتن‌های هر روزه‌اش می‌گوید. سفری کودکانه که میان شلوغی پاساژها و رنگِ تابلوهای نقاشی، آرام‌آرام مسیر زندگی‌اش را شکل می‌دهد و او را با خود می‌برد. ...

«دور از حافظۀ آدم‌ها نگهداری شود» یادداشتی است دربارۀ رابطۀ آدم با خودش؛ رابطه‌ای که گاهی یک خاطرۀ کوچکِ تعریف‌نشده کافی است تا آن را به هم بزند یا ترمیم کند. ...

یاسین حجازی از رابطۀ فرزند با پدر و مادر می‌گوید؛ رابطه‌ای که حتی با گذر عمر، با ریش و موی سفید، حس کودکی را در آدم زنده نگه می‌دارد. حسی از تعلق و معصومیت که پنهان می‌ماند، اما خاموش نمی‌شود؛ مثل آ...

کودکی درست‌پیمان‌ترین روزهای آدم است. کافی است کمی در احوالات بچه‌ها دقیق شویم. به آنچه می‌کنند باور دارند و پا پس نمی‌کشند. مثل همان وقت‌هایی که خودشان را پشت پرده، زیر مبل و بین دو بالش پنهان می‌ک...

به سوگ نشستن برای انسانی که هنوز پا به این دنیا نگذاشته، از پیچیده‌ترین انواع سوگ است. کوثر یونسی در مصاحبه‌ای با لیلا صفاری، درمانگر، درباره‌ی این سوگ گفتگو کرده است. ...

هر عکسی که در مدام چشم خوانندگان را می‌نوازد، زحمت و سلیقه‌ی دبیر عکس مدام، خانم مهری رحیم‌زاده در جست‌وجو و انتخاب است. در پادکست «اتاق روشن» سارا رحیمی با مهری رحیم‌زاده درباره‌ی دبیری عکس و ظرافت...

بعضی آدم‌ها شغلشان این است که مراقب داستان‌ها باشند. تیمارشان کنند، از آب‌وگل درشا بیاورند و گاهی حتی به سوگشان بنشینند. در پادکست «در ستایش مراقبت» سارا رحیمی با فاطمه ستوده درباره‌ی تجربه‌ی دبیری ...

نمی‌شود دربارۀ مرتضی احمدی و تهران قدیم و ادبیات فولکلور حرف بزنیم و نام مرتضی احمدی را نبریم. پادکست «اندر بچه‌تِرون»، به کوشش هدی عدالتی‌فرد، مروری است بر زندگی و خاطرات مرتضی احمدی. ...

«گره به گور» نوشته‌ی احسان حسینی‌نسب، روایت مواجهه‌ با گذشته است. روایتی که به خاطراتِ سال‌های دور گره می‌خورد و او به دنبال پاسخ این سوال است که چطور می‌توان با آنچه دیگر نیست، زندگی کرد؟ ...

درد با گذشت زمان نه می‌رود، نه می‌میرد؛ شکل عوض می‌کند و با کوچک‌ترین چیزی دوباره پیدا می‌شود. مکرمه شوشتری در ماهی بزرگ از این بازگشت‌های بی‌خطر نوشته. از فهمی که بعد سوختن می‌رسد. ...

«سوگواران سلین» داستان زنی‌ست که در میانه‌ی فقدان و سوگ، تلاش می‌کند خودش را قانع کند همه‌چیز طبیعی است و به دنبال راهی برای فهمِ رنج و ادامه‌ی زندگی می‌گردد. ...

مثل درخت؛ هرگز ترکت نخواهم کرد روایت مردی‌ست در میانه‌ی روزهای بی‌رمق، که میان لحظه‌های ساده‌ی زندگی آرام می‌فهمد معنا در همان ادامه دادن است؛ بی‌هیاهو و بی‌دلیل، در جهانی که هنوز می‌شود لمسش کرد. ...

حسین قسامی در پراکندگی نشان می‌دهد چطور غم در جزئیات روزمره پخش می‌شود؛ اینکه سوگ نمام نمی‌‌شود و فقط پراکنده می‌شود در جای جای زندگی. ...

«فاتحه‌های سرگردان» مجید قیصری داستان نجواهایی است که به دست باد سپرده شده‌اند و کسی که با وظیفه عجیبش برایشان صاحب پیدا می‌کند. صاحبانی که محتاج نسیمی کم‌جان به انتظار نشسته‌اند. ...

یاسین حجازی از اینکه غم، فقط مال یک لحظه یا یک نفر نیست و بخشی از زندگی همه است نوشته. او از یادآوریِ همین اشتراک ساده میان آدم‌ها می‌گوید؛ اینکه هیچ‌کس از اندوه جدا نیست و هرکس سهمی از آن دارد.  ...

رامبد خانلری در مرگاشتن از لحظه‌ای می‌نویسد که با تنهایی عمیق و انفرادی خود در میان سوگ دیگران روبه‌رو می‌شود؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد غم و فقدان عمیق‌تر از چیزی است که در چارچوبی منطقی بگنجد. ...

نوشتن از سوگ دشوار و مهلک است. نه چون مجبوری با لایه‌های پنهانی خودت روبه‌رو بشوی، نه چون ناچار به خودافشایی هستی و نه چون تو را هزارباره اندوهگین می‌کند. چون مجبوری از چیزی بنویسی که ماهیتش در نبود...

«بربادرفته در صبح جمعه» تعریف دوبارۀ وطن است. گاه هویت، فراتر از زادگاه، در پیوندی عمیق با خاکی دیگر شکل می‌گیرد و شخص را به آرامش ابدی می‌رساند. ...

«ستاره‌های مسیر تبریز-لنجرود» داستان کوچ اجباری در جنگ دوازده‌روزه ا‌ست. کوچی با هیاهوی انفجارها که معنای جدیدی به وطن می‌بخشد. ...

«نامه‌های حزیران و شهر هفتم» داستان کسانی است که از وطن دور افتاده‌اند اما فراموشش نکرده‌اند و وطن جایی درون آن‌ها زنده است تا در بزنگاهی آن‌ها را به‌سوی خودش فرابخواند. ...

خانۀ شانس روایت جست‌وجوی خود واقعی ما در میان جابه‌جایی‌هاست. آزاده عبدی‌فرد نشان می‌دهد چگونه در هز خانه و با هر فقدان، می‌توان گذشته را حفظ کرد و زندگی را از نو ساخت. ...

فهم مثل میوه است روایت لحظه‌هایی است که آدمی به ارزش عزیزان وطن پی می‌برد؛ فهمی که در تجربه‌های زندگی و گذر از تلخی به دست می‌آید. ...