درس سیزدهم

بیایید با یک اشتباه رایج در بیان عادت‌ها شروع کنیم.

اشتباه رایج این است که بگوییم: "Every morning I'm going for a walk."

اما درست آن این است: "Every morning I go for a walk."

حالا برویم سراغ فعل Use به معنی "استفاده کردن". اینجا یک تله بزرگ وجود دارد!

نگویید: "I use to get up at six every morning."

درست آن: "I get up at six every morning" یا "I'm accustomed to getting up at six."

برسیم به عادت‌ها در گذشته.

اشتباه رایج: "Last year I was walking to school every day."

درست آن: "Last year I walked to school every day."

حالا برسیم به تفاوت بین گذشته ساده و ماضی بعید (Past Perfect).

اشتباه رایج: "The train already left before I arrived."

درست آن: "The train had already left before I arrived."

اما حواستان باشد که زیادی از ماضی بعید استفاده نکنید!

اشتباه نکنید و نگویید: "I'd finished the book yesterday."

درست آن: "I finished the book yesterday."

برسیم به یکی از پرتکرارترین اشتباهات در جملات آینده: جمله‌های زمانی با When.

اشتباه رایج: "I'll see you when I shall come back."

درست آن: "I'll see you when I come back."

همین قانون دقیقاً برای جملات شرطی نوع اول (If) هم صدق می‌کند.

نگویید: "If he'll ask me, I will stay."

درست آن: "If he asks me, I will stay."

برسیم به عبارت As if یا As though (به گویی / طوری که انگار).

اشتباه رایج: "Janine talks as if she knows everything."

درست آن: "Janine talks as if she knew everything."

حالا برویم سراغ آرزوها با کلمه Wish.

نگویید: "I would wish to know more English."

درست آن: "I wish (that) I knew more English."

و آخرین نکته امروز، درباره شرطی غیرمحتمل (نوع دوم) است.

اشتباه رایج: "If he would ask me, I would stay."

درست آن: "If he asked me, I would stay."