درس دهم

مجری: بیایید با یک درخواست مودبانه شروع کنیم. فعل Mind به معنی "ناراحت شدن" یا "مخالفت کردن".

اشتباه رایج این است که بگوییم: "Would you mind to open the door?"

اما درست آن این است: "Would you mind opening the door?"

حالا برویم سراغ فعل Practise به معنی "تمرین کردن".

نگویید: "You must practise to speak English."

درست آن: "You must practise speaking English."

مجری: برسیم به فعل Remember به معنی "به یاد آوردن".

اشتباه نکنید و نگویید: "I don't remember to have seen him."

درست آن: "I don't remember seeing him" یا "I don't remember having seen him."

برسیم به فعل Risk به معنی "خطر کردن".

نگویید: "We couldn't risk to leave him alone."

درست آن: "We couldn't risk leaving him alone."

ما خطر انجام یک کار را Risk می‌کنیم و فعل بعد از آن ing می‌گیرد.

حالا برسیم به فعل Stop به معنی "متوقف کردن".

اشتباه رایج: "The wind has almost stopped to blow."

درست آن: "The wind has almost stopped blowing."

مجری: حالا برسیم به دسته دوم: صفت‌هایی که با ing می‌آیند.

اولین کلمه Busy به معنی "مشغول" است.

اشتباه نکنید و نگویید: "He was busy to revise the exams."

درست آن: "He was busy revising for the exams."

کلمه بعدی Worth به معنی "ارزش داشتن" است.

نگویید: "Is today's film worth to see?"

درست آن: "Is today's film worth seeing?"

مجری: عبارت بعدی Have difficulty in به معنی "دشواری داشتن در انجام کاری" است.

اشتباه رایج: "She has no difficulty to do it."

درست آن: "She has no difficulty in doing it."

بعد از Difficulty in همیشه فعل ing می‌گیرد.

برسیم به عبارت Have the pleasure of به معنی "افتخار داشتن به".

نگویید: "I had the pleasure to meet him."

درست آن: "I had the pleasure of meeting him."