168 و یک کودک

یکی آخرین عکسمان را با فرهاد در تهران گذاشت و زیرش نوشت فرهاد صنفی آسمانی شد. آسمانی؟ این که تو کانادا بود!...

من هشتم گروی نهمه. فطریه‌م مواده. منتهی وقتی فهمیدم اون آقا رو زدن یه جوریم شد. یکی که رهبره، رهبر ما آشغال‌جمع‌کنا هم هست خب....

ستون سفید داشت بالا می‌رفت، تکه‌هایی از وجود تو که تبخیر شده بود، داشت می‌رفت توی ریه‌هام. داشت توی خونم جریان پیدا می‌کرد....

داشت یادم می‌رفت مهارت دروغ‌گویی مرد را. استاد دانشگاه و معاون وزیر مملکت را که وقتی داشتند با یک لا زیرپوش، خاکی و زخمی بیرونش می‌بردند، در جواب دخترم کوی زنش خیلی راحت گفت: «پیداش کردم. از منم سالم‌...

صدایی که می‌شنوید مال میناست. من اسمش را گذاشته‌ام مینا. چون برای کسی اهمیت ندارد که اسم یک اپراتور چه باشد. او در طول دوازده روز احتمالا هزار چهارصد و چهل نفر به صورت اختصاصی حرف زده اما هیچ‌کس اسم و...

مامانم خودش گفته بود برو. گفته بود بِکّن و برو و ول کن جنگ و بدبختی اینجا رو. هرچی از اینجا بی‌خبرتر باشی جلوتر می‌افتی......

هفته اولی که آدم به یک شهر جدید مهاجرت می‌کند، کثافت‌ترین هفته زندگی‌اش است. خاطره‌های خانه از نوک پا وارد می‌شود و می‌آید بالا و ورم می‌کند توی گلویت......

می‌گفتن اوس اسمال از سال پنجاه و پنج داره توی اداره‌های مختلف تهران مستراح می‌سازه. مستراح، گلاب به روتون فلسفه ماست. هر فکر و ایده جدیدی که بگی توی سازمان ما، توی توالت به مغز مدیر الهام می‌شه. برای ...

عطیه! ما از جنگ فرار نکردیم. ما فقط دنبال یه نفر می‌گشتیم که غممون رو شریک شه......