آدم اشتباهی

گاهی آن‌قدر برای آدمی که قرار نیست بماند، می‌دویم که وقتی به ایستگاه آدمِ درست می‌رسیم، دیگر رمقی برای دویدن نداریم. ما همه‌چیزمان را، از احساس گرفته تا امید، خرج کسی می‌کنیم که ظرفیت دریافتش را ندارد. در این مسیر، نه تنها دست خالی می‌مانیم، بلکه زخمی برمی‌گردیم، زخمی از جنس بی‌نتیجگی، از جنس دوست‌داشتنِ بی‌پاسخ. و این زخم‌ها، بعدها نمی‌گذارند کسی را دوباره باور کنیم؛ حتی اگر آن فرد، درست‌ترین باشد.