توضیحات
این فصل به بررسی یافتههای پژوهشهای بالینی پیرامون نقش **قرارداد درمانی** در کاهش نرخ بالای انصراف زودهنگام بیماران مبتلا به **اختلال شخصیت مرزی** میپردازد. نتایج پژوهشها نشان میدهد که برخلاف تصور عموم، میزان شدت نشانهها و آسیبشناسی بیمار تأثیر مستقیمی بر ماندگاری یا ترک درمان ندارد؛ بلکه مهارت درمانگر در کیفیت تنظیم قرارداد اولیه، پیگیری مقاومتهای بیمار و شکلدهی اتحاد درمانی، عوامل تعیینکننده اصلی در تداوم رواندرمانی هستند. همچنین بیماران موفق، ساختار و حدود تعیینشده در قرارداد را ابزاری حمایتی برای ساماندهی به زندگی آشفته خود میدانند. در نهایت، بررسیها تأکید میکنند که ارجاع مداوم و بدون خصومت به مفاد قرارداد در هنگام بروز مقاومت، به درمانگر کمک میکند تا **بیطرفی درمانی** خود را حفظ کرده و از قطع پیشازموعد و ناگهانی درمان جلوگیری نماید.